Hanorona

Yıllar var özenirim o birbirinin çifti alyanslara. Hele bir de içinde sevgili kişisinin ismi yazılanlar – ilişkinin başlama tarihi falan. Arkadaşlarımın çoğunda (hepsinde) mevcuttu sağolasıcalar. Bir keresinde birine  ‘ver bakıyım’ demiştim de ‘olmaz tatlım uğuru kaçar’ demişti evlat acısı gibi koymuştu içime benim niye yok lan bu yüzükten alt tarafı hacı yüzüğü gibi bir şey yani deyip koştur koştur çift yerine tek almıştım. Hayır, çift alsam takacak adam var ama kendime de yakıştıramıyorum. Sonra gidip adama zorla yüzük takmış diyecekler. Neyse tam 2 adet eskittim o lanetten. İlk aldığımı bulaşık yıkarken çıkarttığım bir evin rafında unuttum, ikinciyi de birkaç yaz önce denizde dalış yapmaya çalışırken kaybettim. Bir daha da gidip almadım. Sevgili kişisi de hiç alayım alalım bizimde olsun demedi. İnsanın içinde olacak böyle şeyler. Biraz da keko olacak sevgili dediğin entel adamdan sevgili yaparsan alyans değil deri bileklik takarsın ancak. Bir arada gittiğim her nişanda kesilen kurdeleyi yutma girişimlerim oldu. Az daha müdahale etmeseler karnımdan kurdele ağacı bile çıkabilirdi. Şimdi düşünüyorum da benim alyans parmağım boştu belki ama kolumda hep sevgili kişisi vardı. Yani birinin parmağıma bakarak aaa sevgilisi varmış diye düşünmesine gerek yoktu. Yapışık ikiz gibi yıllarca nereye gitsek ne yapsak el ele hep beraberdik. Beklentiler insanda hiç bitmiyor. Zaman hep aynı yerde kalmıyor. Alyans furyası kapandı etrafta ama tek taş furyası peyda oldu. Hay sokayım böyle işe karıların hepsinin parmağında kafam kadar tektaşlar. Aman da benim ki şöyle iyi aman benim ki böyle güzel anlat anlat. Tabi benim yine yok… ama nasıl özeniyorum. Gel zaman git zaman Handan’ın doğum günü yaklaşır. Bekler tek taş gelecek diye. Altını pırlantayı umursayan kim. Gümüş olsa havalara uçacak. Çünkü furyaya katılacak hatun. Millet sidik yarışı yapar gibi yüzük yarışı yapıyor. Neyse 22. yaş günü geldi çattı çıktık dışarı ama öleceğim meraktan acaba yüzüğüm nasıl. Nasıl şartlandırmışsam kendimi yüzük aldı bana diye. Derken hoop yüzük kutusundan kat kat büyük bir kutu çıkartılıp uzatıldı. İyi ki doğdun sevgilim. =) Belli etmemeye çalışıyorum ama içten içe de atarlanıyorum. Yüzük kutusu değil işte şuan bu kutunun içinden ancak gerdanlık çıksa yüzüm düzelir. (sanki gerdanlık takacak ortamım var okula gidiyorum eve geliyorum.. kadın gününe mi gidiyorum da gerdanlık hayali kurduysam) ‘ehe ene sevgilim bana gerdanlık mı almış’ dedim. Adamın yüzü düştü bu defa sonra gülmeye başladı ama nasıl gülüyor siniri bozuldu. Açtım saat kutusu. Yapacak bir şey yok paşa paşa taktım o saati hala da takmaya devam ediyorum. Neyse zaman ilerledi kalktık mekândan arabaya giderken gümüşçünün camına yapıştım kertenkele gibi bunu istiyorum dedim. Hastamıyım neyim nasıl bir takıntıdır. Adam almazsa gidip kendim alacağım. Neyse girdik içeri onu da aldık. Psikopat gibi taktım o yüzüğü de banyo yaparken bile çıkartmadım. Sonra arkadaşlarıma baktım patır patır aldılar saatimin benzerlerinden. Taşlı zincirli saat furyası başlattım bu defa başı da bizzat kendim çektim.

Aradan 3yıl geçti.. Biraz daha büyüdük olgunlaştık. Parmaktaki yüzüğün insanları birbirlerine bağlamadığını onun sadece bir sembol göz dolduran bir yanılsama olduğunu anladım. Yine bir doğum günü seremonisinde bu defa hacı yüzüğünün yerini  gerçek bir tek taş aldı. Üstelik beklememiştim. İstememiştim. Takındı haline hiç getirmemiştim. Zaten bir şeyden ne zaman vazgeçersen sana geri gelir ya -murphy kanunları- işte aynen öyle..

(devam edebilir..)

                                                                                                                                             Handan D.

başka hangi kentin mezarlığı böyle güzel bir manzaraya sahiptir bilemiyorum.

hafta sonu gezintilerine devam edilir. her ne kadar  osinin ödevi için yollara düşülse bile ölçülerden - arazi gezintilerinden oldum olası hoşlanmışımdır. işin sırrı yaptığın işi ve yol arkadaşını gerçekten sevmekte..  ;)

devam edecek..

Ve bir pazartesi daha biter.. bu haftaya güzel başladım çünkü hafta sonum çok eğlenceliydi yürüyüş ve fotoğraf çekmek terapi gibi geldi.. 

günlerdir bilmediğim yollar, tanımadığım insanlar, köy kahvehaneleri diye diye kendimi dediğim yollarda buldum..

Şu ara her şey ters gidiyor. Özel hayat iş hayatı aile ilişkileri..  çiçeklerim sarardı balıklarım öldü.. uzar da gider bu liste!. Bundan 2yıl önce yine böyle bir döneme gitmiştim. Ortamı paylaştığım bazı kişilerin kazığına gelmiştim. Ama toparlanmam kısa sürmüştü. Böyle durumlarda karşımdakini dumur etme kelimem ‘sanmıyorum’ olmuştur. Bu realiteyi haftalardır neden atlıyorsam. Öyle de kolay öyle de basit duyanlarda geçici bilinç kaybına bile sebep olabilir. Tabi mimiklere hakimlik,  sakinlik doğru yer gibi kavramlar olgunken. Örneğin; canım yarın şu işi de halleder misin? - Mm sanmıyorum? - Nee ?? :S - Bir daha görüşeceğimizi sanmıyorum!! (yüzde belli belirsiz bir gülümseme gözde şeytani bir parlama işte harika) tabi ortamı terk ettikten sonra en yakın merdivene oturup içinizi boşaltana kadar ağlayabilirsiniz. Ben öyle yapmıştım çok faydasını gördüm. Bir daha o konu aklıma geldiğinde sinirlenemedim. Ne kadar sinir stres hınç varsa oracığa dökülüvermişti.

Acaba diyorum şimdi telefonu kaldırsam.. ne haber hayatım nasılsın? Mm evet öyle olmuş ah ya neden üzülme her şeyi yola koyarsın elinden kaçar mı hiç.. aaa ben mi aa yok sanmıyorum. Yok canım! bir daha seninle görüşeceğimizi sanmıyorum. Çat kapasam böyle telefonu. Sonra bir süre anıra anıra ağlasam zehir aksa gitse vücudumdan .. evet evet sanmıyorum zamanım geldi de geçiyor bile. Hiçbir şey kendi sağlığınızdan daha değerli olamaz.

Kendi çıkarları doğrultusunda hareket etmenizi isteyen patronlar, yalnız kendi vakitleri uygunken görüşmek isteyen arkadaşlar, işleri düşmeden aramayan fırsatçılar, hayatta tek kendi sorunları olduğunu sanan sevgililer, sürekli işleri yokuşa süren mızmızlar, yalnızca kendi çocuklarını el üstünde tutup başkalarının üstüne çıkıp tepinen anneler.. sırada ki sanmıyorumum sizlere gelsin  SAN MI YO RUM.

H.D.